Emsdetten is een jonge stad. Pas in 1938 kreeg de gemeente Emsdetten de benaming “stad” toegekend. Desalniettemin kijkt Emsdetten terug op een eeuwenoud en bewogen verleden. In de schriftelijke overlevering wordt de plaats Emsdetten voor de eerste keer in 1178 als “Thetten” in de oorkonden gedocumenteerd. In 1325 verscheen voor de eerste keer de naam “Emsdetten” in een document, maar meestal werd de verkorte vorm “Detten” gebruikt.

In de loop van de eeuwen moest de plaats Emsdetten in tijden van oorlog (Spaans-Nederlandse oorlog 1568-1648 en de dertigjarige oorlog 1618-1648) herhaaldelijk aanvallen van rondtrekkende groepen soldeniers trotseren. Ook epidemieën lieten hun sporen achter. 1580 leidde de pest bijna tot het volledig uitsterven van het dorp. Bovendien werd in 1688 een deel van het lokale centrum door een grote brand vernield.

Ook de agrarisch weinig winstgevende zandige grond en het geringe grondbezit maakte het voor de mensen niet gemakkelijk.

De gezinsleden van de kleine boeren en keuterboeren hielden zich thuis meestal met ambachtelijk werk bezig, om in hun levensbehoeftes te voorzien.
Zo maakten de korfvlechters (Wannenmacher) platte, van wilgen gevlochten manden, die voor de reiniging van het uitgedorste graan in de landbouw gebruikt werden. Sinds de 16de eeuw vormen de korfvlechters (Wannenmacher) een eigen gilde.
Tot de industrialisering van Emsdetten in de tweede helft van de 19de eeuw werd het economisch karakter van Emsdetten sterk door de korfvlechterij (Wannenmacherei) bepaald.

Naast de korfvlechterij (Wannenmacherei) was de linnenweverij een verdere mogelijkheid van verdiensten. De linnenweverij bood vooral de kleine boeren en de keuterboeren werk en inkomen aan.
Door de achteruitgang van de inheemse vlasteelt waren de kooplui genoodzaakt het benodigde linnen garen van buiten te betrekken en handwevers ter beschikking te stellen. De wevers raakten hun posities als zelfstandige producenten kwijt en werkten in plaats daarvan steeds vaker tegen stukloon voor de kooplui.

Tot 1803 behoorde Emsdetten tot het vorstendom Münster. Na het Weense Congres 1815 behoorde Emsdetten officieel tot het Koninkrijk Pruisen.

Met het openen van het spoorlijn Münster-Rheine-Emden in juni 1856 was een belangrijke voorwaarde geschapen voor de industriële ontwikkeling van Emsdetten en de snelle aangroei van de plaats. De ondernemers van de eerste industrialiseringsfase stamden af van families van de inheemse textielkooplui en uitgevers.

Sinds de jaren 80 van de 19de eeuw stapten sommige textielondernemers over op de verwerking van jute. In 1890 werd de eerste jutespinnerij in bedrijf genomen; na 1900 ontwikkelde Emsdetten zich tot het centrum van de Westfaals (Westfälischen) Juteindustrie.
Na de economische instortingen door de eerste en tweede wereldoorlog, en de economische wereldcrisis (1929-1932), herstelde zich de Emsdettener Textielindustrie in de jaren 50. Emsdetten werd het Westduitse Jutecentrum.
De ingrijpende veranderingen in de gehele textielindustrie tijdens het volgende decennia introduceerden een om zich heen grijpende structuurverandering van het productiepalet van Emsdettense bedrijven. Verwerking van kunststof en metaal kwamen als nieuwe industrietakken erbij.

Parallel met de economische structurele verandering heeft het stadsbeeld van Emsdetten zich door de in het jaar 1972 geïntroduceerde stadskernsanering sterk veranderd. De aanleg van voetgangerszones, de uitbreiding van inkoopmogelijkheden, het aanbrengen van meer groen in de stedelijke straten en pleinen, alsmede de uitbreiding van culturele aanbiedingen zorgden voor een toenemende attractiviteit van Emsdetten.
thumb_image_1149072709142


Overzicht van de geschiedenis